sağlıklı düşünebilen iki akıl hastası,sağlıksız tanımlanan bir normalin onlara laf atmasıyla irkildi.Ve şunu farkettiler…

normal-mal   mal-mutlu  mutlu-normal

yani aslında iki taraf için geçerli bir mutsuzluğu kabul etmişler.

asıl meselemiz mutlu olmak değil,yani mal değiliz.fakat mutlu olmayı istemekte mallık değildir.yani akıllı adam mutlu olmayı bilerek tercih ediyor ise bu onun mallığı değildir.mantıklı bir normalliktir.lakin bu normal bir mallık olmadığından.bu yolla mutlu olan herkes anormaldir.

Sonuç ikisinide şaşırtmıştı…..

aslında herkes maldı..

seni seviyorum ama bir nescafe değilsin.

geceyle gündüzüm birbirine karışmışken kaç sigara içtiğimin ne önemi var?

Hayatı boyunca konuşmayan adam dile geldi…

dedi ki;Lan ozman bilirkişi çağıralım.

bir bilirkişinin aramızda napıcağını bilir bir kişi yoktu.çaresizdik.ama mecburduk.çağırdık.susan adamın planına göre;

-

eşyalarımızı satacaktık.fakat bu bilirkişi eşyalarımızı nasıl satacağımızı mı biliyordu yoksa kaç para edeceğini mi bilmiyorduk.sorduk.

bunlar kaça dedik.gülerek cevap verdi;sizin evinize gelip evinizi size satıyomuş gibi oldu hehe dedi.Bizimle nasıl konuşacağını bilmiyordu.çaresizdi.ama mecburdu.konuşmak zorundaydı.

gizlice hizmetçimize kaş göz yaptım mutfağa gelsene bi gibisinden.geldi mutfağa.

dedim ki;ben bu adamı öldürürüm….

hizmetçim ve ben aynı hain plana hizmet eden güvercinler gibiydik.onunla gurur duydum….güvercinler nası hain planlar yapıyomuş lan hehehe demeyin.henüz bende hain planlar yapan bir güvercin görmedim.zaten bizim hain planımızda güvercinlere bok atmakta vardı.rencide olmuş güvercinler;planın bir parçasıydı…

salona döndük…bilirkişi hariç herkes ölüydü.bilirkişinin elinde de pompalı tüfek vardı…meğerse bu hizmetçimle onun hain planıymış.

peki pompalı tüfeği nasıl susturdun be adam dedim.nası duymadık….

onları pıçakla öldürdüm..sırf sen içeri girdiğinde hoş bi görüntü olsun diye elimde pompalı tüfekle duruyorum dedi…

bende flaşlar patlamıştı…bu hain plan gözlerimin önünden akıp geçti.

susan adam kimse ona konuşmayı öğretmediği için susuyordu.hizmetçimiz ona konuşmayı hatta “lan ozman bilirkişi çağıralım” demeyi öğretmişti…benim boynumada hainlik muskası asmıştı gece uyurken.karanlık güçlerin etkisi altında ona kaş göz işareti yapıp mutfağa çağırmıştım.bütün bunlar neden peki..o kadar insan niye öldü.

bilmiyorum.

asıl planda buydu zaten.Bilirkişi bunun cevabını vermek için gelmişti.hizmetçim bana hayat dersi veriyordu.yıllar önce hizmetçimin çocuğu benim bir ihmalim yüzünden sabunlu su içerek hayatını kaybetmişti.Şimdi ödeşme zamanıydı..

salondaki eşyaları kenara çektik..

canı istediği zaman ölebilirdi o.

bu gökkuşakları muazzam,sokakları çöp konteynırlarından pis dünyaya kendi isteğiyle mi gelmişti onu bile bilmiyordu aslında.

kimileri aç gözlülüğünden kimileri merakından kimileri dürüstlüğünden kimileriyse sadece bişey yapmış olmak için geçmişti belki de o kapıyı.

ama dedim ya,canı istediği zaman ölebilceği rahatlığıyla vardı burda.

aslında duygularının olabilceği gerçeğini kabul ettiği zaman ölüyordu kendisi.ölmüştü de.

ama dedim ya kendi isteğiyle ölme fikri daha çok hoşuna gidiyordu ve o kendi istemeden ölmek hiç hoşuma gitmemişti açıkçası.

zihniydi onun cenneti ve cehennemi.

sonsuzdu.

onun gibi.

ama öldü(rüldü)ğünde orada değildi.

başkalarının yarattığı,cennet ve cehennemine dönmek bi hayli zordu ama orda yaşamaya çalışmak daha da..

kendi zihnine başkaları müdahele ettiği için orada yaşamama kararı almıştı.

dünyaya indi.

başkalarının cennetlerini izledi.çoğu boştu.cehennemlerine girdi ama yoktu.yokluklarına uzun uzun baktı..

pjamalarm,kahvem,sigaram ve ben 1 metrekare içinde -ama sıcak-dinlenirken huzur versin diye iştahla açtığım şarkıyı bu saatte-bu soğukta- çalışan,çöp toplayan birer baba olan adamlar çok fazla gürültü yaptılar diye tam dinleyemediğim için homurdandım kendi kendime.çok üzgünüm.çok bencilim.şarkıyı 3. kez dinliyorum.onlarsa hala çöp topluyolar..verdiğim tepkiler içime oturuyo uzundur.hala ‘ama duyamadım,rahatsız oldum,amaaaeen bana ne’ demiyorum.bi anlık düşündüğüm için bile rahatsızım.diyemem.ama sen olsan böyle derdin.böyle dediğin için ordasın.böyle dediğim için burdayım.böyle dediğim için mutsuzum.böyle diyebildiğim için kendime üzülebileceğm mutsuzluklar bulup oyalanıyorum.cevabını bulamıycağımı bildiğim hale sorguladığım şeyleri bıraktım.artık aklımı kaybetmek yerine üzülüp yardım etmeye çalışıyorum.vicdanımın götünü kaldırmak için değil rahatsız edici biçimde içimden geldiği için.yardım edebiliyo muyum,hayır.etrafımda şüphe,paranoya,hırs yapabilceğm şeyleri etrafımı daraltarak dışarda bıraktım.kendi çizdiğim yamuk ama benim olan dairemin içinde çıkarsız,sessiz,gösterişsiz,sade ve birazda serin daha iyiyim sanki.gerçekten mutlu olabilceğe şeylere sahip ama hiç çabalamayan,bi an hevesin üflediği tozları içine çekip saklamak yerine geri soluyan canlılar görmek istemiyorum.sırf kendinizinkileri değil,başkalarına üflenmiş tozlarıda çalıp harcıyosunuz evet yapıyosunuz bunu.sizden bişeyler eksildiğini farkediyosanızda ordan yürüyüp gitmek yerine geri almaya çalışıyosunuz eksilenleri.ama size ait olanları değil.sizden bişeyler alana ait şeyleri.çalmayın.yok etmeyin.bay

kızgınım…
sadece kızgınım..
olduğunuz şeylere 
olmak istediğiniz 
uğruna yalancı yalanlar yaratıp
arkasından basit çıkışlarınızdan..
nefretimi salgılıyorum sadece nefret..
neyin kaygısının
nerede bitmemiş 
aptal çözümlerine sahip olmaya çalışıyorsunuz ki..
yalancı yalancı…

bence her şey yalandan ibaret..
her şey..

yeni kanıtlr arıorm.
ellermi henüz çektim bi geçmişten.
krumuş kan izleri,gündelik filmler ve renkli bir kumpnya kaldı yarına.
yeni kanıtlar istiorm.
sahici krakterler ve en çokta anlatsınlar istiorm.
dinlemesnler sdce anltsınlar.
bi bşkası onlara suskunluklarnı geri verene kdr.

şişenin içinde bir gemi,
ne toz tutar nede yüzebilir.
camda süzülüşü izlenir zevkle.
kimse sığamaz içine.
kim bilir gider nereye.
dışardaki rüzgar işlemez yelkenlere.
yelkeni bile yok aslında…
bir kızak ve biraz kumaş
ve onun altındada denizanaları…
4 yanı su ama dudakları kupkuru
gözbebeklerinden içiyor deniz suyunu
hiç kapanmayacak onlar
ölse kimse farketmicek
kayalara çarpmıycak
eğer giderken onu öpmediysen..
sevgilim..
eğer yapabilirsen.
döndüğünde öp beni 

karanlık,

rutubetli,

çaresizliği anlayabiliyorum.gerçektende.onunla yüzünü asmış koridorlarda dans ediyorum.en loş yerlerinde ezberlediğim kokusunu duyuyorum,en soğuk yerlerinde belini okşuyorum,çok görmüş dudaklarına bir yenisini yerleştiriyorum.ne rüyaları gerçekleştirebiliyoruz beraber ne de gerçekleri rüyalaştırabiliyoruz.